به نقل از نشریه لور:

        زمستان در حال کشیدن آخرین «هناسه» های خویش است، و شمیم بهار را می توان احساس نمود، گرچه آمدن بهاران همواره برای مردمان این دیار خوشایند بوده است لکن در نظام گاهشماری لرستان کمتر فصلی را می توان یافت که به اندازه ی زمستان از زیبایی های اسطوره ای بهره مند باشد. در نوشتار زیر سعی شده است پاره ای از این زیبایی ها برشمرده شود.

           از دیرباز ساکنین لرستان به اقتضای اسلوب زندگی کشاورزی و عشایری از نظام گاهشماری ویژه ای بهره می برده اند که امور روزانه شان همچون کشاورزی و کوچ را بر مبنای آن تنظیم می کرده اند. که نمونه ی کامل آن در بین پیروان یارسان لرستان هنوز هم رواج دارد. اما همانگونه که گفته آمد فصل زمستان در این سیستم گاهشماری دارای ظرافت ها و زیبایی های ادبی و اسطوره ای بیشتری است که یک دلیل آن را می توان فراغت و آسایش خیال مردم از زراعت و دامپروری به دلیل سرما دانست. و دیگر آن که بخش عمده ایی از لرستان در منطقه ای سردسیر واقع گردیده است که شب های بلند و زمستانی اش همه ساله مردمان خوش ذوق لر را به ضیافت برف و یخبندان می برد.

           در لرستان فصل «زمسو» به «چلَه گَپه = چله ی بزرگ» و «چلَه کُچکه = چله ی کوچک» تقسیم می شود. چله ی بزرگ از اوایل دی ماه شروع می شود و  تا 10 بهمن ادامه دارد که قلمرو فرمانروایی «هَمیل= اَمیل،اَمی» پسر بزرگتر «دایا= ننه سرما» است. در این چهل روز شدت سرمای هوا بسیار زیاد است که با پایان یافتن «چِله گَپه» اندکی از برودت هوا کاسته می شود.

از چهارم تا پانزدهم بهمن دو تا شش روز به نام «شَشِله» محاسبه می گردد. البته برخی بر این عقیده اند که روز سی ام بهمن و پنج روز اول اسفند را در مجموع «شَشِله Shashela» می گویند.

«چارچار رَت ؤ شَشِله اُما  /  سَر بردیا بین وه گیا»

 چهار روز انتهای چله ی بزرگ و چهار روز از ابتدای چله ی کوچک را «چارچار» می گویند مجموع می توان گفت از هفتم تا چهاردهم بهمن ماه را «چارچار» است.

متن کامل را در نشریه لور بخوانید